قوله : للمفيض من عرفات : مقصود از [ مفيض ] كسى است كه از عرفات كوچ كرده . قوله : امّا بان نذره سفرا : ضمير منصوبى در [ نذره ] به صوم راجعست . قوله : الّا انّه لا بدّ من تخصيصه بالقصد منفردا : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] است و ضمير در [ تخصيصه ] به سفر راجعست . قوله : لذلك : يعنى لانّ الاطلاق يتناول السّفر . قوله : جوّز صوم الواجب مطلقا : هر روزه واجبى . متن : ( قيل ) و القائل ابنا بابويه : ( و جزاء الصيد ) و هو ضعيف ، لعموم النهي ، و عدم ما يصلح للتخصيص . شرح فارسى : بعضى از فقهاء كه مقصود صدوقان عليهما الرّحمه باشند غير از سه مورد مشروع مورد ديگرى را نيز به آنها افزوده و گفته‌اند : روزه‌اى كه كفّاره صيد هست در سفر مىتوان گرفت . شارح ( ره ) مىفرماين : اين رأى ضعيف و مورد اعتماد نيست زيرا دليلى كه از روزه در سفر نهى نموده عام مىباشد و مخصّصى كه اين مور را از تحت آن خارج كرده باشد در دست نيست . مؤلف گويد : رأى مزبور را مرحوم صدوق در مقنع اختيار نموده و فرموده : فلا تصو من فى السّفر شيئا من فرض و لا سنّة و لا تطوّع الّا الصّوم الذى ذكرته فى اوّل الباب من صوم كفّارة صيد المحرم الخ .